Droga Kobieto,
Nie wiem kiedy czytasz te słowa.
Może wcześnie rano zanim wszyscy wstaną. Może wieczorem, kiedy dom wreszcie ucichł. A może pomiędzy obowiązkami, z kubkiem już dawno wystygniętej kawy. Wiem jedno.
Każdego dnia nosisz na swoich barkach więcej, niż ktokolwiek dostrzega. Pamiętasz o rachunkach, terminach, zakupach, pracy, dzieciach rodzinie, psie i kocie. O tym co trzeba załatwić, przygotować, dopilnować. Dbasz o innych tak bardzo, że zapominasz zapytać samą siebie : jak się dziś czujesz?”
Bywają dni, kiedy jesteś zmęczona jeszcze zanim dzień na dobre się zacznie. Są chwile, kiedy wydaje się, że robisz za mało. Myślisz, że mogłaś bardziej się postarać, że inni radzą sobie lepiej. A przecież nikt nie widzi, ile siły kosztuje Cię codzienność. Nikt nie widzi Twoich łez z bezsilności i zmęczenia. Nikt nie słyszy jak w środku krzyczysz i już sama nie wiesz czy płaczesz bo los dał Ci aż tyle i kochasz całym sercem tych których masz obok, czy płaczesz bo nie masz nic dla siebie.
Nikt nie widzi Twoich zmagań i cichych zwycięstw.
Nikt nie  widzi kiedy biegniesz z dzieckiem na ręku a w drugiej trzymasz wielką torbę z zakupami. Nikt nie widzi jak gasisz wielkie pożary w dziecięcym pokoju.
Czy ktoś zauważył jak podnosisz się mimo zmęczenia, bo z salonu dobiega kolejne „kochanie a gdzie to jest?”
Czy ktoś przyniósł Ci kanapkę i szklankę wody, kiedy pracujesz do późna w kuchni i już nie masz sił, ale wiesz, że musisz dać radę?
Mimo wszystko i ponad wszystko pracujesz, choć czasem brakuje już sił. Budujesz swoją przyszłość małymi krokami, nawet wtedy, gdy nikt nie bije Ci braw.
Jeśli prowadzisz własną firmę, pewnie znasz to uczucie jeszcze lepiej.
Wiem jak to jest- praca na etacie plus własna firma, dom, rodzina.
I paradoksalnie czasem wstaję dużo wcześniej, żeby mieć 30 minut w biurze tylko dla siebie. Żeby włączyć radio,  napić się mojej ulubionej latte i tak po prostu delektować się ciszą zanim dzień zacznie się na dobre.
Wkładasz całe serce, całą siebie w to co tworzysz. Zastanawiasz się, czy ktoś to zauważy. Czy warto próbować dalej? Czy wysiłek kiedyś przyniesie owoce?
Być może czasem patrzysz na innych i myślisz, że oni mają łatwiej. Pamiętaj jednak, że każda droga wygląda inaczej.
Wiem, że masz uczucie jakbyś była Don Kichotem i właśnie walczysz z wiatrakiem, ale najpiękniejsze rzeczy bardzo rzadko rodzą się szybko. Potrzebują czasu, cierpliwości, skupienia, i odwagi, by każdego dnia robić kolejny krok. I właśnie to jest Twoją siłą.
Nie to, że nigdy się nie boisz- ja się boję każdego dnia.
Nie to, że nigdy się nie męczysz. Ale to, że mimo wszystko idziesz dalej i wygrywasz.
Każdy dzień to NASZE zwycięstwo. Mamy w sobie niezwykłą moc. Potrafimy jednocześnie troszczyć się o innych, marzyć, pracować, budować dom, rozwijać pasję i podnosić się po kolejnych niepowodzeniach.
Czasem zapominamy tylko o jednym- O SOBIE. O tym, że potrzebujemy czułości, odpoczynku, dobrego słowa.
Dlatego jeśli dziś potrzebowałaś usłyszeć choć jedno zdanie, niech będzie ono właśnie takie:
To, co robisz, ma znaczenie. Nawet jeśli dziś jeszcze nie widzisz wszystkich efektów swojej pracy.
Nie porównuj swojego początku z czyimś środkiem drogi.
Nie pozwól, by chwilowe zwątpienie odebrało Ci marzenia.
Uciekaj od fałszywych przyjaciół, nie brnij w ich toksyczne gry. Zamilcz i odsuń się. Podnieś głowę i pokaż, że nie mieli racji. Nie rozmyślaj o tym, że zostawili Cię wtedy kiedy najbardziej ich potrzebowałaś, mimo że wiedzieli z czym właśnie walczysz. Nie podsumowuj ich zachowania zbędnym komentarzem- pamiętaj milczenie jest złotem a cisza jest najpiękniejsza a Ty i tak wygrałaś, choć oni myśleli, że sobie nie poradzisz.
Otaczaj się tymi prawdziwymi, którzy zawsze staną po Twojej stronie i podniosą Cię kiedy upadniesz. Ja mam to szczęście, że wokół mnie jest wielu pięknych ludzi, choć nie zawsze tak było.
Idź swoim tempem. Odpocznij, kiedy tego potrzebujesz. Uśmiechaj się do siebie częściej. I nigdy nie przestawaj wierzyć, że to co tworzysz z sercem, ma wartość. Bo świat potrzebuje kobiet, które mają odwagę być sobą.
A jeśli nikt Ci tego jeszcze nie powiedział: jestem z Ciebie dumna. Z tego, że wstałaś, choć było ciężko i ciemno. I czułaś się jakbyś wpadła do wielkiej ciemnej studni, z której nie ma wyjścia. Z tego, że walczysz o swoją rodzinę, o swoje jutro, które budujesz dzień po dniu.
Nie musisz być perfekcyjna.
Nie musisz udowadniać światu swojej wartości. Już jesteś wystarczająca.
Pozwól sobie czasem zwolnić. Napij się ciepłej kawy, usiądź na chwilę w ciszy i przypomnij sobie, jak daleką drogę już przeszłaś.
A jutro.. zrób kolejny krok. Bo właśnie z takich małych kroków powstają najpiękniejsze historie.
Dbaj o siebie tak samo czule, jak dbasz o wszystkich wokół.
Z serca
A.